شخصی سر کلاس ریاضی خوابش برد. زنگ را زدند بیدار شد و با عجله دو مسئله ی  را که روی 

 تخته نوشته شده بود یادداشت کرد و با این «باور» که استاد آنرا به عنوان تکلیف منزل داده است 

 به منزل برد و تمام آنروز و آن شب برای حل کردن آنها فکر کرد. هیچیک را نتوانست حل کند 

. اما طی هفته دست از کوشش برنداشت. سرانجام یکی از آنها را حل و به کلاس آورد. استاد به 

 کلی مبهوت شد زیرا آندو را به عنوان دو نمونه ازمسایل غیر قابل حل ریاضی داده بود. 

هر فردی خود را ارزیابی میکند و این برآورد مشخص خواهد ساخت که او چه خواهد شد. شما 

 نمی توانید بیش از آن چیزی بشوید که باور دارید«هستید»، اما بیش از آنچه باور دارید 

«می توانید» انجام دهید. "نورمن وینسلت بیل" 

  بستی از روی محبت بزنیم!!  

 تااگر آب در آن سینه پاکش ریزند . . .  

آبرویش نرود . . .  ! 

 یادمان باشد فردا,ناز گل را بکشیم . . .  

 حق به شب بو بدهیم . . . 

 و نخندیم دگر به ترکهای دل هر گلدان . . . !!  

 وبه انگشت نخی خواهیم بست، تا فراموش نگردد فردا...!  

  زندگی شیرین است! 

 زندگی باید کرد . . .  

و بدانیم

و شبی هست که نباشد پس از آن، فردایی . . . !!!!

مستأصل بود. اواز خود و مشاورانش میپرسید که چگونه باید بر مردمی

 که از مردم من بیشتر میفهمند حکومت کنم؟ یکی از مشاوران میگوید:

«کتابهایشان را بسوزان. بزرگان و خردمندانشان را بکش و دستور بده

 به زنان و کودکانشان تجاوز کنند».

 اما ظاهراً یکی دیگر از مشاوران (به قول برخی، ارسطو) پاسخ میدهد:

 «نیازی به چنین کاری نیست. از میان مردم آن سرزمین، آنها را که

 نمیفهمند و کم سوادند، به کارهای بزرگ بگمار. آنها که میفهمند و

 باسوادند، به کارهای کوچک و پست بگمار. بی سوادها و نفهم ها همیشه

شکرگزار توخواهند بود و هیچگاه توانایی طغیان نخواهند داشت.

فهمیده ها و با سوادها هم یا به سرزمینهای دیگر کوچ میکنند یا

 خسته و سرخورده، عمر خود را تا لحظه مرگ،در گوشه ای از آن سرزمین

 در انزوا سپری خواهند کرد

                سلام !

          خداي سالهاي دور!

                                سلام !

                                  دوباره آمدم

                             همان مزاحم هميشگي

                             همان دلم گرفته هاي كودكي

                                            مرا بگير و ترد نكن

                                         نذار بمانم من در اين بريدگي

                                                     بريدگي اي كه هر طرف

                                                             پر از غبار خستگيست

                                                          پر از سكوت بينصيب زندگيست

                                                                                         پر از خلاء

                                                                                 پر از نگاه هاي پر طمع

                                                                                          مرا بگير!
                                                   نگو كه اين نياز نا گشودنيست

                                                      و اين كلام آخرم :

                                            دلم گرفته از زمين

                                 دلم گرفته از زمان

                         بيا ببر مرا ببر!

  از اين جهان به آن جهان

                            فقط همين...                ٪

گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم
بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه بن بست

گر بدین سان زیست باید پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه
یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک

چه بگویم سخنی نیست

می وزد از سر امید نسیمی

لیک تا زمزمه یی ساز کند

در همه خلوت صحرا

به رهش

نارونی نیست

 ۲.دلربایی  

 ۳.مرحله هوس(اشتیاق مفرط)

 ۴.مرحله تعهد

    ۵.مرحله صمیمیت

درست یک هفته از گذرم از سرنوشت سازترین و مهمترین مرحله زندگیم میگذره.

امیدوارم بتونم همونی باشم که ازم انتظار میره. و توان خوشبخت کردن

و خوشبخت بودن در کنار هم رو داشته باشم.

دوست دارم برای همیشه

              همچون ساده زیستن زیباست 

                                 پس ساده می گویم  

                                      دوستت دارم 

حالم از همه بهم میخوره

از دست همه خسته ام

خدایا صدای من و می شنوی این حق من نیست

پرده از پنجره ها برگيرد ،

قفل را بگشايد.

كوله بارت بردار.

دست تنهايی خود را تو بگير.

و از آيينه بپرس

 
منزل روشن خورشيد كجاست؟

شوق دريا اگرت هست روان بايد بود .

ورنه در حسرت همراهی

رودی به زمين خواهی شد .

مقصد از شوق رسيدن ، خاليست .

راه ، سرشار اميد.

و بدان ، كين امروز

منتظر فردايی ست

كه تو ديروز در اميد وصالش بودی.

بهترين لحظه راهی شدنت ،

اكنون است.

لحظه را دريابيم .

باور روز ، برای گذر از شب ، كافيست .

و از آغاز ، چنان رسمی بود

كه سرانجام چنان خواهد شد ...

به مفهوم غم انگيز جدايي؟ به چه چيز ؟

به شکست دل من يا به پيروزي خويش ؟

 به چه مي خندي تو؟به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟

يا به افسونگري چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

به چه مي خندي تو؟

به دل ساده من مي خندي که دگر تا به ابد نيز به

 فکر خود نيست؟

خنده دار است بخند.

زندگي سرسره است ، پله پله تا اوج،

مي روي تا پرواز ،

‌بعد از آن بالا ، مي خوري سر آرام ،‌

ذره ذره تا خاك...

ميگن : فقط يه دقيقه طول مي کشه تا يک آدم

استثنايي رو ملاقات کني

يک ساعت طول مي کشه تا نسبت به اون توجه و

احترام پيدا کني

"جاودان باشي اي سپيده ي عشق"

در مورد ايران باستان گشتم من موندم چه حکايتيه

 که تا اين حد کتاب در مورد ايران باستان کمه؟

راستي کتاب زنده بگور هدايت رو خوندين؟

رو قطع کردم یه احساس پوچي خیلی بد به آدم دست ميده

که همه کودکيم را

از سر طاقچه ي خاطره ها بردارم

و به باغي ببرم که زماني قد يک دنيا بود

و کسي آن جا بود

که همه روز خدا

جيبهايم را پر شادي ميکرد

"اگر موفقیت فقط یک راز داشته باشد 

توان دیدن دنیا از چشم طرف مقابل و دیدن مسائل

 از زاویه دید اوست "

(هنری فورد)

خداوند هيچگاه چيزي را که شايسته آن نباشي به تو نمي دهد

اين بدان معناست که با اعتماد به نفس کامل

 از آنچه خداوند بر سر راهت قرار مي دهد استفاده کني .  

هيچ چيز براي خدا غير ممکن نيست 

انتهای جاده

 چون در آنجا سفر به پایان رسیده و

دیگر دیر شده است

 وقت سعادتمند بودن امروز است نه فردا.

در مورد خاطرات باید بسیار مراقب بود

و گر نه

اکنون را برای به خاطر سپردن از دست می دهی

لحظه ها رو گذروندیم

 به امید رسیدن به خوشبختی

 افسوس خوشبختی لحظه هایی بودن

که گذشتن!

چه گریزیست ز من؟ 

چه شتابی است به راه؟ 

به چه خواهی بردن

در شبی این همه تاریک پناه؟

مرمرین پله آن غرفه عاج!

ای دریغا که ز ما بس دور است 

لحظه ها را دریاب

چشم فردا کور است 

نه چراغی است در آن پایان

هر چه از دور نمایان است

شاید

آن نقطه نورانی

چشم گرگان بیابان است؟!!

و ناگهان چه زود دیر می شود

از چه دلتنگ شدی؟

                    دلخوشی ها کم نیست  ؛

                      مثلآ این خورشید،  

                       کودک پس فردا،

                        کفتر آن هفته؛

                       یک نفر دیشب مرد

                 نان گندم خوب است ، و هنوز...

             آب میریزد پائین ،اسبها مینوشند  .

            قطره ها در جریان ، برف بر دوش سکوت ؛

            و زمان روی ستون فقرات گل یاس

انسانها به شیوه هندیان بر زمین راه می روند .با یک سبد درجلو و

یک سبد درپشت در سبد جلوصفات نیک خود را می گذاریم .و در سبد

پشتی عیب های خود را نگاه می داریم به همین دلیل در طول روزهای

زندگی چشمان خود را بر صفات نیک خودمی دوزیم و فشارها را در

سینه مان حبس می کنیم .در همین زمان بی رحمانه درپشت سر همسفرمان

که پیش روی ما حرکت میکند تمامی عیوب او را می بینیم بدین گونه

است که درباره خود بهتر از او داوری می کنیم بی آنکه بدانیم کسی

که پشت سر ما راه میرود به ما به همین شیوه می اندیشد

لحظه دیدار نزدیک است