حالم از همه بهم میخوره

از دست همه خسته ام

خدایا صدای من و می شنوی این حق من نیست

پرده از پنجره ها برگيرد ،

قفل را بگشايد.

كوله بارت بردار.

دست تنهايی خود را تو بگير.

و از آيينه بپرس

 
منزل روشن خورشيد كجاست؟

شوق دريا اگرت هست روان بايد بود .

ورنه در حسرت همراهی

رودی به زمين خواهی شد .

مقصد از شوق رسيدن ، خاليست .

راه ، سرشار اميد.

و بدان ، كين امروز

منتظر فردايی ست

كه تو ديروز در اميد وصالش بودی.

بهترين لحظه راهی شدنت ،

اكنون است.

لحظه را دريابيم .

باور روز ، برای گذر از شب ، كافيست .

و از آغاز ، چنان رسمی بود

كه سرانجام چنان خواهد شد ...

به مفهوم غم انگيز جدايي؟ به چه چيز ؟

به شکست دل من يا به پيروزي خويش ؟

 به چه مي خندي تو؟به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟

يا به افسونگري چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

به چه مي خندي تو؟

به دل ساده من مي خندي که دگر تا به ابد نيز به

 فکر خود نيست؟

خنده دار است بخند.

زندگي سرسره است ، پله پله تا اوج،

مي روي تا پرواز ،

‌بعد از آن بالا ، مي خوري سر آرام ،‌

ذره ذره تا خاك...