پرده از پنجره ها برگيرد ،

قفل را بگشايد.

كوله بارت بردار.

دست تنهايی خود را تو بگير.

و از آيينه بپرس

 
منزل روشن خورشيد كجاست؟

شوق دريا اگرت هست روان بايد بود .

ورنه در حسرت همراهی

رودی به زمين خواهی شد .

مقصد از شوق رسيدن ، خاليست .

راه ، سرشار اميد.

و بدان ، كين امروز

منتظر فردايی ست

كه تو ديروز در اميد وصالش بودی.

بهترين لحظه راهی شدنت ،

اكنون است.

لحظه را دريابيم .

باور روز ، برای گذر از شب ، كافيست .

و از آغاز ، چنان رسمی بود

كه سرانجام چنان خواهد شد ...